ZAMEK W LATACH 1656-1764

Już w 1657r. rozpoczęto odbudowę zamku, pod kierunkiem Włocha - Izydora Affaaity. Z braku funduszy kolejny polski król - Michał Korybut Wiśniowiecki nie zdecydował się na gruntowną przebudowę obiektu, ograniczając się do usunięcia zniszczeń - z powodu złego stanu rezydencji musiał się przenieść w 1669r. do Zamku Ujazdowskiego. Do 1696r. kiedy umarł kolejny polski król Jan III Sobieski, nie przeprowadzano na Zamku Królewskim żadnych poważniejszych prac, ograniczono się jedynie do przeglądu aktualnego stanu obiektu. Po wybraniu w elekcji Augusta II Sasa w 1697r. Zamek zaczął ponownie podupadać - nowy konflikt z królem Szwecji Karolem XII obciążył znacznie budżet królewski. Mimo problemów August II zlecił w 1698r. opracowanie projektu przebudowy rezydencji, wykonał go w 1700r. sprowadzony z zagranicy Johann Fridrich Karcher. W dniu 25.05.1702r. Szwedzi ponownie zajęli Zamek Królewski w Warszawie, urządzając w nim szpital na 500 łóżek, natomiast w Sali Poselskiej i pokojach ministrów stajnię. W 1704r. zamek został odbity w oblężeniu przez wojska polskie, jednak wkrótce potem z powrotem przeszedł w ręce wojsk szwedzkich. W 1707r. na mocy traktatu pokojowego między Augustem II i Karolem XII do Warszawy weszły sprzymierzone wojska rosyjskie a na Zamku zamieszkał car Piotr I Wielki. Po 2 miesiącach siły rosyjskie wycofały się z Warszawy grabiąc z Zamku dzieła sztuki, m.in obrazy Tomasza Dolablligo, w tym 2 ważne dla Rosjan : Zdobycie Smoleńska i Złożenie hołdu Zygmuntowi III przez carów Szujskich. W latach 1713-1715 rozpoczęto przebudowę według projektu Karchera. W 1717r. przebudowano gruntownie Salę Poselską, która odtąd miała służyć władcom saskim w charakterze sali koronacyjnej. W latach 1722- 1723 przebudowano kolejne sale zamkowe - pod kierunkiem architekta Joachima Jaucha, utworzono nową Salę Senatorską, przenosząc elementy wyposażenia starej do nowej lokalizacji, m.in 60 herbów polskich województw, boazerie, gzymsy oraz lizeny. W dniu 31.05.1732r. na zamku wybuchł pożar, niszcząc elewację zachodnią oraz część Wieży Zygmuntowskiej i zewnętrzne rzeźby fasadowe, zwane Armaturą. Kolejny projekt przebudowy zamku królewskiego powstał  w 1733r. po wstąpieniu na tron polski Augusta III. Nowe plany Gaetano Chiaveriego, powstałe w latach 1734-, przewidywały m.in. przebudowę fasady zamku od strony Wisły w stylu rokokowym, mającą tworzyć nową tzw. Elewację Saską, a także części północno-wschodniej wraz z wieżą zwaną Altaną gdzie zamierzano dobudować trzy dwupiętrowe ryzality. Prace budowlane według tych projektów realizowano z różną intensywnością w latach 1740-1752. W okresie 7 lat od 1740r. przebudowano fasadę od strony Wisły w stylu późnobarokowym (architekci GaetanoChiaveri, Carl Poppelmann i Jan Knoffel). Jednym  z naznakomitszych rzeźbiarzy tego okresu prowadzących prace na zamku, był Jan Jerzy Plersch, który wykonywał kartusze królewskie, sztukaterie oraz statuty czyli. Figury Sław, dźwigające korony królewskie umieszczone na szczycie środkowego ryzalitu tzw. Elewacji Saskiej od strony wschodniej, wtedy czołowej, głównej a więc i najbardziej rerezentacyjnej, czyli od Wisły.

Elewacja Saska

Ostatnie prace z tego okresu zostały zakończone w pod koniec 1763r., po śmierci Augusta III, kiedy Plersch wykonał ostatnie rzeźby i kartusze z herbami województw dla Sali Poselskiej.