SALA TRONOWA (APARTAMENT WIELKI Ip.)

Bogatą, wyszukaną dekorację i wyposażenie Sali Tronowej zwanej też Pokojem Audiencjonalnym  projektował w latach 1784-1786 niemal cały zespół najznakomitszych artystów królewskich, których dzieło tworzyć miało olśniewającą, niezwykle efektowną oprawę królewskich ceremonii. Tu bowiem król udzielał audiencji ambasadorom obcych państw i dostojnikom państwowym. 

Najważniejszą rolę w zaprojektowaniu wyglądu Sali odegrali: Dominik Merlini, Jan Chrystian Kamsetzer i Jan Bogumił Plersch. Komponując wnętrze wykorzystano zakupione w Paryżu w pracowni Jadota  boazerie i drzwi zaprojektowane przez Victora Louisa do niezrealizowanego Pokoju Portretowego, paryskie kryształowe lustra dające wrażenie ogromnej przestrzeni oraz 2 marmurowe kominki z Rzymu. Uwagę zwracają dwie piękne konsole z blatami mozaikowymi oraz marmurowe posągi wykonane w  Rzymie przez  Angela Pucinellego, przedstawiające 4 wielkich wodzów i  mężów stanu symbolizujących 4 cnoty króla: Juliusza Cezara (100-44 p.n.e) – symbolizującego Mądrość, Pompejusza Wielkiego (106-48 p.n.e.) –Sprawiedliwość, Hannibala (246-183 p.n.e.)- symbolu Siły i Scypiona Afrykańskiego Starszego (236-184 p.n.e.) – Sprawiedliwość.  W czasie rekonstrukcji wnętrza, ściśle według wyglądu sprzed 1939r. wmontowano setki oryginalnych ze stanisławowskiego wystroju i wyposażenia tej sali, bowiem zachowały się: drzwi, fragmenty boazerii, wykonane we Włoszech kominki, rzeźby, meble i brązy. Nie zrekonstruowano natomiast plafonu.  Najważniejszą częścią Sali jest autentyczny tron królewski zaprojektowany przez Kamsetzera,  pokryty czerwonym aksamitem.

Usiany 86 haftowanymi srebrną nicią  orłami zaplecek tronu i baldachim (zamówione niegdyś w Lyonie w manufakturze Camille'a Pernona) zostały odtworzone w latach 70tych XXw. Te autentyczne posłużyły Hermannowi Geringowi po zajęciu Warszawy na bankiecie w dniu 26.10.1939r. jako nagrody, gdyż zrywał je i rozdawał niemieckim oficerom za zasługi i niestety przepadły bezpowrotnie. Jednakże do rekonstrukcji posłużył jeden z zerwanych wtedy orłów, znaleziony i odkupiony w 1991 r. w  Kanadzie przez Zygmunta Nagórskiego, od rodziny Ponikowskich, która nabyła go zaraz po wojnie od jakiegoś esesmana. Ten oryginalny orzeł był przytwierdzony do tektury z napisem Thronsaal Schloss zu Warschau 26.10.39. Wszystkie 57 orłów na zaplecku i 27 a podniebiu baldachimu wykonane zostały do 1995r. (haftowanie jednego orła zajmowało przeciętnie 3 miesiące) na jubileusz Siedmiu Wieków Orła Białego jako godła Polski, zachowanego na pieczęci króla Polski Przemysława II z 1295r.

U góry tronu zwieńczenie przedstawiające 2 postaci kobiece: Pokój i Sprawiedliwość podtrzymujące tarcze herbową z godłem Rzeczypospolitej i herbem Poniatowskich. Częścią tronu jest jeszcze taboret oraz 2 konsole wykonane w Rzymie jako kopie dzieł antycznych  i uważane za najcenniejsze zamkowe meble. A ścianach bogate złote zdobienia w kształcie wyjących się wici liści akantu . W kasetonach na białym tle umieszczono ornamenty arabeskowe oraz wiązki liktorskich rózeg.

Podłoga wykonana z 3 gatunków drewna: (jesionu, mahoniu i dębu) z motywem powtarzającej się gwiazdy.